Ta twarz ...

I szła. Szła chodnikiem do szkoły. Było dość wcześnie, około 6:30. Szła i myślała. Ale o czym.? O tej twarzy, którą widziała, gdy leżała na swoim łóżku i nie mogła usnąć. Znów zobaczyła tą twarz, gdy zbliżał się jej chłopak.
-Cześć skarbie - przywitał ją pocałunkiem w policzek.
-Tak słońce, zrobię to co chcesz - odpowiedziała ona. To nie pasowało do przywitania jej chłopaka. Wtedy wyobrażała sobie chłopaka o zielonych oczach, który pyta się jej, czy ta zrobi dla niego wszystko.
-Co?! - wykrzyknął zdziwiony Marcin.
-Oh, przepraszam skarbie. Przez chwilę myślałam ...
-Czyżby o kimś.?
-Nie skarbie. Myślałam gdzie mamy pierwszą lekcję - wymigując się Emilia przytuliła chłopaka, chwyciła za rękę i ciągnąc go ruszyła w kierunku szkoły. Była nieobecna przez wszystkie lekcje. Po lekcji zobaczyła, jak Marcin i koledzy biją młodszego chłopca. I nagle zobaczyła całkiem coś innego. Co.? To, że Marcin też bije chłopca. Ale za użyciem magii. Macha różdżką, wypowiada zaklęcia. Chłopiec umiera. Lecz nagle wizja zniknęła. Znów zobaczyła swoje boisko szkolne. Płaczącego chłopca leżącego na trawniku. Podbiegł do niej Marcin, szturchnął i powiedział:
-Dlaczego jesteś taka nieobecna.?
-Wiesz, nie czuje się zbyt dobrze - odpowiedziała Emilia - chyba pójdę już do domu.
-A co z Kajtkiem.? Mieliśmy dzisiaj pójść do niego na rowery.
-Wiesz, idź sam. Boli mnie głowa.
-Wiesz, jesteś inna niż zwykle.
-Wiesz, czas się zmienia. Ludzie się zmieniają.
-Czy chcesz przez to powiedzieć że ...
-Tak, zrywam z tobą - mówiąc to Emilia była smutna i załamana. Odeszła. I już nie wróciła.

CIĄG DALSZY NASTĄPI

Minął dzień. Jest dobrze. W szkole oddała na matmie badania wyników - 1. Na polskim dość fajnie - przyimki, wykrzykniki i partykuły. W-f  - ręczna z panem K. Biologia - sprawdzian, chyba będzie 9/17. Trója. Potem konkurs z matematyki. Koszmar. Na pewno nie przejdziemy z Jolką (bo to konkurs w parach). Dom i potem Dzień Otwarty w moim gimnazjum. Fajnie było :D. Wróciłam. Odpoczęłam. Jestem. Ciekawostka - MCC. Jak na dzisiaj - pa ;*